Sollicitatiegesprek

Vanmorgen op mijn tweede LIO-sollicitatiegesprek geweest.
Tjonge wel moeilijk om goed antwoord te geven op vragen over wat je kan, wilt en zo.
Vooral de vraag: waarom vind jij dat we jou aan moeten nemen? is heel vervelend.

Maar goed in de loop van de middag zou ik een belletje krijgen erover. Ja of nee? Ik ben heel benieuwd! Van mij mogen ze bellen.

Maar dan nog blijft de vraag: hoe zeg ik netjes dat ik er nog even over wil denken tot en met donderdag, tot de dag waarop ik hoor hoe het met mijn andere lio-plek is afgelopen.

Hmm...

Wat moet je nou met twee van die dingen?

Okee, ik heb aanstaande maandagochtend om 10:00 een sollicitatiegesprek in Doorn voor mijn Lio voor volgend jaar. Ik ben blij en zenuwactig tegelijk, want er is nog niets zeker.

Belt net de directeur van mijn huidige stageschool waar ik ook een sollcitatiebrief heen heb gestuurd, dat ik donderdag op gesprek kan komen om kwart voor drie. Nou vraag ik je; zo heb je niets en zo heb je er twee. Maar wat moet je ermee? Nou ja, iets achter de hand is natuurlijk fijn, maar ook hier weer, niets is zeker.

Dus afwachten. En hoe vertel je dat als je de plek krijgt bij de ene school die je liever wilt dan de andere en zij willen jou ook wel hebben, dat je dan toch liever bij de ander wilt stagelopen?? Vragen wederom..

And so we pray...

Lio kan vervelend zijn

Nou, denk je bijna zo goed als een lio te hebben, blijkt dat je minder kans maakt dan je dacht, maar ja. De kans is nog niet helemaal weg. Ik hoor morgen naar 1-en wanneer ze en of ze een afspraak met me willen maken om met me te praten, zeg maar solliciteren. Maar ja, ik weet het niet. We wachten morgen wel even af en dan merken we het wel. Ik heb we een goede kans als ze me willen spreken, maar ja dat hangt er dus even vanaf.

Zucht,... zou het leven niet veel makkelijker zijn als alles kwam aanwaaien?

Maar ja dat is nou eenmaal niet zo. Je moet er wat voor doen en dat is soms best frusto. Want wanneer moet je wat gaan doen en wat moet je dan precies gaan doen?

Ik zit echt boordevol vragen... Maar ja, wie beantwoord ze dan een keer voor mij... voorlopig nog niemand. Maar kan en zal iemand me ooit antwoord geven op al mijn vragen? Niet hier op aarde, ben ik bang.

And so we pray...

bidden, stil zijn, luisteren, bidden, stil zijn, luisteren, bidd...

Wat als je nadenkt over wat je gaat doen, maar geen antwoord krijgt. Soms zou je gewoon willen dat God uit de hemel schreeuwt en je dan vertelt wat je moet gaan doen, maar zo simpel ligt het niet.

Nee, ga bidden, stil zijn en luisteren, en bidden stil zijn en luisteren en bidden stil zijn en.... JAAAHAAA! Nu weet ik het wel! Maar daar ben ik dus niet zo goed in. Dat moet ik ook nog leren. Ik ben ook nog maar een kleine gelovige. Althans op dat gebied.

Ik geloof echt wel dat alles waar de meeste Christenen voor staan in deze wereld, en vooral dan de evangelische kant, en ook in wat de meeste doen vanuit datzelfde meestal ozo sterke geloof. Maar ik ben daar nog niet. Ik moet nog groeien. Ik kan ook niet doen alsof ik het wel al allemaal onder de knie heb. Thank God voor Oxygen!

Anyway, ik moet dus bidden, stil zijn en luisteren. Maar leer me dat dan! Ik wil graag stil zijn en dan kunnen horen wat U zegt, God. Maar leer het me! Ik kan niet vanuit mezelf daartoe komen Heer, daar heb ik U voor nodig!

En dan, al zou je weten wat je moet doen, wat Gods plan is met jouw leven. Zou je dat dan gaan doen, of laat je je eigen verlangens voor, ook al zijn die niet de beste. Er zijn verlangens die goed zijn en die vanuit je diepste binnenste komen, maar er zijn ook verlangens die minder goed izjn volgens mij en die dus vanuit je egoisme voortkomen. Het gaat er dus om je juiste verlangens te volgen. Het gaat er dus om daarvoor dan weer te bidden, stil te zijn en te luisteren naar wat God daarover zegt. Zodat je weet welke verlangens goed zijn en welke er meer vanuit je egoisme voortkomen.

Vandaag hoorden we in de kerk dat er een woongroep gaat starten binnen een straal van 10 km vanuit Doorn. Je hebt dan je eigen apartement en eigen kamer en hoeft niets te delen. Maar je hebt dus ook een apartement dat er helemaal is voor de woongroep, dus voor alle mensen die daar een apartement hebben. Daar worden dan de kringen, diensten, studies, etc. gehouden. Het lijkt me wel wat. Een soort kapel in een huis :). Maar ja, ga ik niet vanuit de verkeerde behoefte met mijn hart die kant uit? Ga ik niet vanuit de behoefte een huis te willen hebben, een apartement met 3 of 4 slaapkamers, vanuit de behoefte weg te willen vanuit dit kleine kamertje? Vanuit de behoefte een gezin te starten, vanuit de behoefte ruimte voor jezelf te willen, vanuit de behoefte even apart te kunnen zitten van elkaar, vanuit de behoefte dat als je visite hebt die blijft slapen dat die dan niet meteen in 'jouw slaapkamer' liggen.

Moeilijk hoor. Zijn dat verkeerde behoeften? Ik denk het niet, maar ga ik de behoefte op deze manier goed te lijf? Ik weet het niet zeker. Misschien wel, misschien niet. Dit zou best eens Gods oplossing kunnen zijn. Dit zou best eens heel goed kunnen zijn voor de versteviging van ons bestaan, van ons geloof, van ons bij God zijn.

Mijn sterkste verlangen op dit moment is, en dat vertrouw ik nota bene aan de mensheid toe die Nederlands kan lezen, maar mijn sterkste verlangen is om een kindje groot te brengen, eerst maar es een, maar wie weet meer. Het is zo'n sterk verlangen. Het enige dat dat op dat moment tegenhoud is het feit dat ik nog met mijn opleiding bezig ben. En ja, mijn lieve mannetje die er nog heel even niet aan wil, maar steeds meer aan het idee went. Ik zou dolgraag zo'n hummeltje mee willen sjouwen overal mee naar toe, eerst in mijn buik en daarna in een draagdoek en later in de kinderwagen en buggy.... Ik wil dolgraag genieten van de lach die zo'n klein mensje kan vertonen, van het gevoel dat hij/zij heeft geliefd te zijn, gewenst te zijn. En van het eerste keer omrollen, het eerste keer kruipen, de eerste keer lopen, de eerste tandjes, de eerste woordjes, etc. etc. etc. Ik kan wel door blijven gaan. Maar in ieder geval laat ik mij op dit moment heel sterk leiden door dit gevoel en bij elk kleine kind dat ik zie moet ik daaraan denken, bij elke zwangere buik, bij elke kinderwagen, maxicosi, buggy, box, ledikant, etc. moet ik denken aan mijn wens. Mijn kinderwens. Maar ja, dan nog is het de vraag of het wel kan. Je mag er, vind ik, ook niet zomaar vanuit gaan dat het zomaar 1,2,3 lukt, maar het zou kunnen, maar misschien ook wel niet. Ik neem alleen niet aan dat dit sterke verlangen zomaar ergens vandaan komt. Maar volgens mij heeft bijna elke vrouw deze wens wel en ook bij vrouwen die het sterke verlangen hebben wil het wel eens niet lukken en dan vraag je je af waarom....

Zucht... zoveel mensen, zoveel wensen... En ieder zijn eigen wensen. En ik de mijne..